Rejs z Reykjaviku na zorzę polarną: ciemniej niż z autokaru, ale odwoływany częściej

Co łódź robi lepiej. Ciemność. Na otwartej wodzie nie ma latarni ulicznych, reflektorów ani oświetlonych zagród w kadrze, a północny horyzont — ta część nieba, od której zwykle zaczyna się zorza — jest całkowicie nieprzesłonięty. Jesteś też z dala od tłumu: wycieczka autokarowa zatrzymuje osiemdziesiąt osób na poboczu, łódź zabiera pięćdziesiąt na pokład, gdzie jest miejsce, by się poruszać.

Co autokar robi lepiej. Pogoń za zorzą. Pogoda na Islandii jest lokalna i zmienna: nad Reykjavikiem może wisieć gęsta chmura, a czterdzieści kilometrów w głąb lądu być czysto. Kierowca z przewodnikiem obserwującym radar może podjechać w miejsce z przejaśnieniem. Łódź ma jedną zatokę i żadnych opcji. Jeśli chmury wiszą nad Faxaflói, rejs zostaje odwołany i to koniec wieczoru.

Czego żadna z opcji nie potrafi to sprawić, by zorza się pojawiła. Obie polują na to samo i mają takie same szanse, gdy niebo jest czyste, a obie chętnie odwołują rejs, gdy nie jest. Każdy, kto sprzedaje ci gwarancję, sprzedaje ci politykę rezerwacji zastępczej z lepszym marketingiem.

Praktyczna odpowiedź, jeśli masz w Reykjaviku trzy lub cztery noce: zarezerwuj łódź na wcześniejszy wieczór, a wycieczkę autokarową zostaw w zapasie na późniejszy termin pobytu. Łódź to lepsze doświadczenie, gdy wypływa; autokar to lepsze szanse w skali tygodnia.

Wchodzisz na pokład po ciemku w starym porcie i zakładasz piankowe kombinezony na to, co masz na sobie. Wypłynięcie zajmuje około dwudziestu minut — mijasz wejście do portu i wypływasz w zatokę, a miasto zostaje za tobą jako niski pas pomarańczowego światła.

Potem silniki zwalniają do biegu jałowego i gasną światła na pokładzie. To jest ta część, której nikt nie opisuje właściwie: nagła ciemność na łodzi jest zaskakująca. Twoje oczy potrzebują około dwudziestu minut, by się w pełni zaadaptować, i warto spędzić ten czas, patrząc na północ, a nie w ekran telefonu — jeden jasny ekran psuje widzenie nocne wszystkim stojącym w pobliżu.

Jeśli zorza się pojawi, zwykle zaczyna się jako blady, szarozielony łuk nisko na północy, który gołym okiem wygląda jak cienka chmura podświetlona od dołu. Aparaty widzą ją znacznie lepiej niż ludzie, a zieleń na zdjęciach jest prawdziwa, ale wzmocniona. W dobrą noc łuk jaśnieje, rozpada się na promienie i przesuwa; w wyjątkową noc wypełnia niebo i na górze robi się różowy.

Jeśli się nie pojawi, masz za sobą dwie i pół godziny na zimnej, ciemnej zatoce ze światłami miasta na horyzoncie i, zwykle, gorącą czekoladą pod pokładem. Taka jest umowa i każdy organizator tutaj jest wobec ciebie uczciwy.

Prognozowanie zorzy polarnej wygląda na skomplikowane, ale sprowadza się do dwóch rzeczy: aktywności i zachmurzenia.

Aktywność zwykle podawana jest jako wskaźnik Kp, w skali od zera do dziewięciu, określający zaburzenia geomagnetyczne. Na tej szerokości geograficznej nie potrzebujesz wiele: Kp 2 lub 3 w zupełności wystarczy, aby na ciemnym, bezchmurnym niebie pojawiła się widoczna zorza. Podróżni wkładają mnóstwo energii w ściganie wysokich wartości Kp, które tutaj są w dużej mierze nieistotne — Islandia i tak leży pod owalem zorzy polarnej.

Zachmurzenie to prawdziwa zmienna i to ono powoduje odwoływanie rejsów. Islandzkie Biuro Meteorologiczne publikuje mapę zachmurzenia właśnie w tym celu i to na nią patrzą operatorzy, podejmując decyzję. Łódź potrzebuje przejaśnienia nad Faxaflói; autobus może dojechać do przejaśnienia w dowolne miejsce w promieniu dwóch godzin.

Praktyczna rutyna: sprawdź mapę zachmurzenia po południu, spodziewaj się telefonu lub wiadomości od operatora wczesnym wieczorem i traktuj rejs jako wstępnie zaplanowany, dopóki nie otrzymasz potwierdzenia. Nikomu w tej branży nie zależy na wypływaniu łodzią przy całkowitym zachmurzeniu.