Co ubrać na obserwację wielorybów na Islandii: kombinezony chronią mniej, niż myślisz

Warstwa bazowa. Termoaktywna lub merino, nie bawełna. To właśnie na tej warstwie ludzie popełniają błąd: bawełniana koszulka wchłania pot podczas spaceru do portu, a potem chłodzi cię przez trzy godziny.

Warstwa środkowa. Polar lub wełniany sweter. Kombinezon jest wiatroszczelny, ale niezbyt gruby, więc izolacja musi pochodzić z tego, co masz pod spodem.

Czapka. Najważniejszy element twojego ekwipunku. Dopasowana, zakrywająca uszy, nie za luźna, żeby nie odleciała w porywie wiatru. Kaptur to nie zamiennik: łopocze, ogranicza widzenie peryferyjne i nie słyszysz przez niego przewodnika.

Rękawiczki. Drugi najważniejszy element, o którym ludzie najczęściej zapominają. Gołe ręce na zimnej barierce przez trzy godziny to powód, dla którego ludzie schodzą do salonu dokładnie w momencie, gdy na powierzchni pojawia się wieloryb. Cienkie rękawiczki pozwolą ci obsługiwać aparat; weź też cieplejszą parę.

Buty. Zamknięte, na płaskiej podeszwie, najlepiej wodoodporne. Pokłady są mokre, bryzgi sięgają dolnego pokładu, a otwarte buty to wypadek czekający na falę.

Wiatr to temperatura. Temperatura powietrza na Islandii jest łagodniejsza, niż większość turystów się spodziewa — Golfsztrom utrzymuje w Reykjaviku w styczniu temperatury w okolicach zera, a nie znacznie poniżej. To odczucie chłodu od wiatru sprawia, że pokład jest zimny, a łódź płynąca z prędkością dziesięciu węzłów tworzy własny wiatr niezależnie od tego, co dzieje się w zatoce. Wiatroszczelność jest ważniejsza niż grubość.

Bryza jest słona. Na RIB-ie i na dolnym pokładzie dużej łodzi bryza dociera do ciebie. To słona woda, więc nie wyparowuje czysto — trzymaj aparat w kieszeni między obserwacjami i przecieraj obiektyw odpowiednią ściereczką, a nie rękawem.

Światło jest jednocześnie niskie i ostre. Zimą słońce przez cały rejs stoi tuż nad horyzontem, a latem prawie nie zachodzi. W obu przypadkach godzinami patrzysz na odblaski na wodzie. Okulary przeciwsłoneczne to tutaj sprzęt, a nie kwestia mody.

Faxaflói jest płytka. Płytka woda tworzy krótką, stromą, szybką falę, a nie długie oceaniczne kołysanie, do którego ludzie przywykli na promach, a ta częstotliwość jest właśnie tą, która rozstraja błędnik.

Trzy rzeczy pomagają, w tej kolejności. Weź coś na nabrzeżu, pół godziny przed wypłynięciem — tabletki niewiele dają, gdy już poczujesz mdłości. Zostań na zewnątrz, patrząc na horyzont: ciepły salon z zapachem diesla i kołyszącymi się ramami okien to najgorsze miejsce na łodzi. I stań na śródokręciu, a nie na dziobie, gdzie ruch pionowy jest największy.

Niekonwencjonalnym rozwiązaniem jest sama łódź. Sztywna łódź pneumatyczna pokonuje tę samą falę, zamiast się na niej kołysać, cały czas jesteś na świeżym, zimnym powietrzu i patrzysz przed siebie na stały horyzont. Ludzie, którzy boją się łodzi, często lepiej znoszą RIB niż duży stalowy kadłub, a każdy operator tutaj potwierdzi to samo.

Jeśli wiesz, że jesteś podatny na chorobę morską, zarezerwuj poranny rejs latem: zatoka jest najspokojniejsza przed popołudniowym wiatrem, a spokojna Faxaflói jest naprawdę gładka.