Obserwacja wielorybów w Reykjaviku zimą: co pływa między listopadem a marcem

Światło. To największa zmiana i to ona zaskakuje ludzi. Pod koniec grudnia Reykjavík ma nieco ponad cztery godziny światła dziennego, a przez cały ten czas jest ono niskie, złote i piękne. Zwykle jest jeden rejs dziennie około południa i to właśnie ten warto zarezerwować — trzygodzinna wyprawa wypływająca o drugiej po południu wraca już po zmroku.

Pogoda. Zimą rejsy bywają odwoływane. Nie z powodu zimna, które jest łagodniejsze, niż większość turystów się spodziewa, dzięki Prądowi Zatokowemu, ale z powodu wiatru: depresje znad północnego Atlantyku przechodzą przez to wybrzeże jedna po drugiej, a łódź nie wypływa z portu podczas sztormu. W planach warto uwzględnić zapasowy dzień.

Tłumy. Letnia łódź zabiera sto pięćdziesiąt osób, a wszystkie chcą stać na dziobie. Styczniowa łódź może zabrać trzydzieści. Jeśli nie lubisz ścisku, to właśnie ten kompromis sprawia, że zima jest tego warta.

Zwierzęta. Białonose delfiny są stałymi bywalcami i można je spotkać przez całą zimę, często w dużych grupach. Mniejsze karłowate walenie są obecne w mniejszych liczbach. Humbaki są rzadsze. Wskaźniki obserwacji są niższe niż w lipcu, ale nie zerowe, a darmowy drugi rejs oferowany przez operatorów obowiązuje dokładnie w ten sam sposób.

Nikt nie powinien rezerwować zimowego rejsu na wieloryby, spodziewając się letnich wskaźników obserwacji. Ale trzy rzeczy sprawiają, że zimne miesiące są naprawdę dobre, a nie tylko kompromisem.

Światło jest pierwszą z nich. Południowy rejs w grudniu odbywa się w całości w tym, co fotografowie nazywają złotą godziną, ponieważ na tej szerokości geograficznej słońce nigdy nie wznosi się wysoko. Faxaflói w tym świetle — niskie złoto na czarnej wodzie, ze śniegiem na Esji za miastem — to widok, jakiego żaden lipcowy rejs nie może zaoferować.

Drugą jest przestrzeń. Trzydzieści osób na łodzi zbudowanej dla stu pięćdziesięciu oznacza, że każdy pasażer ma dostęp do relingu, przewodnik ma czas na prawdziwe pytania, a załoga jest wyraźnie bardziej odprężona.

Trzecią jest podwójna atrakcja. Od września do kwietnia można być na łodzi do obserwacji wielorybów w południe, a o dziewiątej wieczorem na łodzi do obserwacji zorzy polarnej, z tego samego nabrzeża, w tych samych kombinezonach. Ta kombinacja nie istnieje latem, kiedy w ogóle nie ma ciemności.

Na pokład wchodzisz o wpół do dwunastej w granatowym świetle, które w styczniu uchodzi za poranek. Kombinezon zakładasz na wszystko, co masz na sobie. Na łodzi zaprojektowanej dla stu pięćdziesięciu osób jest was trzydzieścioro, a załoga ma czas porozmawiać z każdym.

Zatoka zimą jest czarna, a nie szarozielona, a światło wpada nisko z południa pod takim kątem, że widać każdy grzbiet fali. Esja jest biała za miastem. W pogodny dzień Snæfellsjökull to biały stożek na północnym horyzoncie sto kilometrów dalej, wyglądający jak z innej epoki.

Zwierzęta są spokojniejsze, podobnie jak łódź. Gdy przez wodę przepływa grupa białonosych delfinów — a zdarza się to często, w licznych stadach, przez całą zimę — obserwujesz je jako jedna z trzydziestu osób, a nie jako jeden ze stu pięćdziesięciu przepychających się przy relingu.

O wpół do trzeciej światło już gaśnie. Dobijasz do brzegu w jego ostatnich promieniach, idziesz pięć minut przez miasto z bożonarodzeniowymi lampkami zapalonymi w środku popołudnia, a prognoza zorzy polarnej na wieczór jest na twoim telefonie, zanim jeszcze zdążysz zdjąć czapkę.