Obserwacja wielorybów z Reykjaviku: trzygodzinny rejs, opisany bez upiększeń

Większość obserwacji wielorybów na świecie polega na wypłynięciu na spotkanie zwierząt, które tylko przepływają przez dany akwen. Reykjavík jest inny, a ta różnica sprawia, że port w centrum miasta może w ogóle oferować taką wycieczkę.

Faxaflói to szeroka, płytka zatoka między dwoma półwyspami, zasilana zimnymi prądami i przez całe lato pełna dobijaków, gromadników i kryla. Minke, humbaki i delfiny wpływają do niej, aby żerować, i pozostają, dopóki starcza pożywienia. Dlatego łódź może wypłynąć z nabrzeża w środku stolicy, płynąć dwadzieścia minut i w pełni zasadnie spodziewać się spotkania z wielorybem.

To także wyjaśnia kształt sezonu. Wskaźniki obserwacji rosną od kwietnia, gdy woda się ociepla i pojawiają się ryby, osiągają szczyt w czerwcu, lipcu i sierpniu, a jesienią stopniowo spadają. Wycieczki odbywają się przez całą zimę i wciąż można spotkać zwierzęta — ale szanse maleją, a pogoda powoduje więcej odwołań.

Jedna istotna konsekwencja, o której warto wiedzieć: załoga znajduje wieloryby, obserwując ptaki. Nurek nurkujące i stada mew trójpalczastych siedzących na wodzie wskazują ryby, a ryby wskazują wieloryby. Jeśli chcesz zobaczyć pierwszy trysk wody, zanim ktoś go ogłosi, patrz, gdzie pracują ptaki.

Minke. Najpospolitsze zwierzę w zatoce. Osiem do dziewięciu metrów, ciemnoszare z jasną plamą na płetwie, i mało efektowne: zakrzywiony grzbiet wynurzający się z wody i niski, krzaczasty trysk, który łatwo przeoczyć przy wietrze. Są ciekawskie i czasem same podpływają do łodzi.

Delfin białonosy. Najbardziej niezawodna obserwacja poza szczytem lata. Pływają w grupach od pięciu do dwudziestu osobników, poruszają się szybko i od czasu do czasu płyną na fali dziobowej — to moment, który wszyscy zapamiętują.

Humbak. Większy, wolniejszy i znacznie bardziej widoczny: wysoki trysk, długi grzbiet i ogon uniesiony nad wodę przed głębokim nurkowaniem. Częstszy późnym latem i najbardziej skłonny do wyskoków nad wodę.

Morświn. Mały, płochliwy i łatwy do przeoczenia — ciemny trójkąt, który pojawia się na pół sekundy i znika.

Orka. Kilka razy w sezonie, zwykle dalej od brzegu, i zawsze to kwestia szczęścia. Żaden operator nie sprzedaje wycieczki z gwarancją ich zobaczenia, a gdyby ktoś to robił, po prostu kłamałby.

Żadne z tych spotkań nie wygląda jak zdjęcie w ofercie. Wyskakujący nad wodę humbak to realne zjawisko, ale nie jest typową obserwacją. Typowa obserwacja to grzbiet i trysk dwieście metrów dalej — i jest lepsza, niż się wydaje, gdy przewodnik opowiada, na co patrzysz.

Zameldowanie w budce na nabrzeżu na pół godziny przed wypłynięciem — latem w porcie jest tłoczno, a ponton jest wąski. Kombinezony rozdają przy wejściu na pokład; załóż swój, zanim wejdziesz na ruchomy pokład, a nie po.

Pierwsze dziesięć minut to sam port: flota rybacka, pochylnie, Harpa lśniąca na nabrzeżu, a potem otwarta zatoka z Esją górującą za miastem. W tym momencie obejrzyj się za siebie. To jedyny kąt, z którego Reykjavík wygląda tak, jakim jest — małym miastem pod wielką górą.

Dwadzieścia minut po wypłynięciu silnik zwalnia, a załoga zaczyna wypatrywać. Większość obserwacji ma miejsce między czterdziestą minutą a drugą godziną rejsu, a łódź pracuje po zatoce, zamiast płynąć stałą trasą — podążając za ptakami, za radiowymi doniesieniami innych łodzi, za tryśnięciem, które ktoś zauważył dwie minuty temu.

Ostatnie pół godziny to powrót z gorącą czekoladą pod pokładem, a przy bezchmurnym niebie — Snæfellsjökull na północnym horyzoncie sto kilometrów dalej. Wracasz na ten sam ponton trzy godziny po wypłynięciu, w środku miasta, z resztą dnia przed sobą.