Wędkowanie morskie z Reykjaviku: wędki ręczne w zatoce, a Twój połów grillowany na pokładzie

Łódź płynie dwadzieścia do trzydziestu minut w głąb zatoki Faxaflói, do miejsca, które kapitan wybiera na podstawie echosondy i własnego doświadczenia — zwykle jest to ławica lub krawędź głębiny, gdzie trzymają się ryby. Silnik gaśnie i linki idą w dół.

To nie jest wędkarstwo muchowe. Dostajesz wędkę lub linkę ręczną z kilkoma haczykami i ciężkim obciążnikiem, opuszczasz ją na dno, robisz kilka obrotów kołowrotkiem i powoli szarpiesz. Gdy coś bierze, od razu to wiesz: dorsze biorą mocno i ciągną prosto w dół. Załoga wyciąga haczyki, mierzy i sortuje ryby, i robi to nieprzerwanie przez trzy godziny, bo w każdej chwili połowa łodzi potrzebuje pomocy.

Gdzieś w ostatniej godzinie wyciągany jest grill. Twoja ryba jest filetowana na pokładzie, od razu przyrządzana i podawana z chlebem. To najbardziej chwalony element rejsu w opiniach i warto być głodnym — dwie godziny na chłodnym morskim powietrzu i tak załatwiają sprawę.

Co dzieje się z resztą połowu, zależy od operatora; zazwyczaj łódź zatrzymuje to, czego nie zjedzono. Jeśli mieszkasz gdzieś z kuchnią, zapytaj przed wypłynięciem — niektóre załogi spakują ci filet.

Zatoka jest płytka — przeważnie poniżej stu metrów — z mieszanym dnem z piasku, żwiru i skał, i od wieków jest eksploatowana komercyjnie. To, na co opuszczasz linkę, to ten sam łowisko, na którym pracuje flota z Reykjaviku.

Dorsz to ryba, na którą liczy każdy i która definiuje islandzkie rybołówstwo. Bierze mocno, ciągnie prosto w dół i ma sporą wagę. Plamiak jest mniejszy, lżejszy na żyłce i, jak twierdzi większość Islandczyków, lepiej smakuje. Rdzawiec (ufsi) łowi się ławicowo i może dać trzy sztuki naraz na linkę z wieloma haczykami. Makrele pojawiają się późnym latem i są szybkie, tłuste i dają frajdę.

Skipper wybiera łowisko na bieżąco na podstawie echosondy i doświadczenia, a zmienia się ono wraz z pływami i porą roku. Nie ma tu rzucania ani progu umiejętności: technika polega na opuszczeniu przynęty na dno, dwóch obrotach kołowrotka i delikatnym podrygiwaniu, a załoga pokaże ci to w trzydzieści sekund.

Islandzkie rybołówstwo jest zarządzane kwotowo, a zasoby w tej zatoce są zdrowe, co częściowo tłumaczy, dlaczego taki rejs w ogóle istnieje. Połów, który nie zostanie zjedzony na pokładzie, wraca do operatora, zamiast się zmarnować.