Wycieczki na maskonury z Reykjaviku: godzina do Akurey i Lundey

Maskonur atlantycki jest mniejszy, niż prawie wszyscy się spodziewają — mniej więcej wielkości gołębia, około dwudziestu pięciu centymetrów w pozycji stojącej. Słynny dziób to sprawa sezonowa: pomarańczowe płytki znikają po sezonie lęgowym, a poza nim ptak ma szarą twarz i wygląda, jakby był zupełnie innym gatunkiem.

Gnieżdżą się w norach wykopanych w darni na szczytach wysp, dlatego Akurey i Lundey wyglądają z wody jak zielone poduszeczki do igieł. Para wychowuje jedno pisklę rocznie. Oboje rodzice łowią ryby, co daje widok, po który wszyscy przyjeżdżają: ptaki nadlatujące nisko i szybko z pyskiem pełnym dobijaków, a potem znikające w dziurze w ziemi.

Z łodzi kolonia to nieustanna zamieć. Maskonury latają źle, a lądują jeszcze gorzej — czterysta uderzeń skrzydeł na minutę i podejście, które kończy się mniej więcej kontrolowanym kraksą. Na wodzie tworzą tratwy liczące setki ptaków. Najlepsze piętnaście minut rejsu to zwykle moment, gdy kapitan gasi silnik i pozwala łodzi dryfować.

Islandia ma bardzo duży udział w światowej populacji maskonura atlantyckiego, a ptaki te są częścią tutejszej tkanki: islandzka nazwa to lundi, dlatego jedna z wysp nazywa się Lundey. Liczebność spadła w niektórych częściach kraju, gdyż dobijak przesunął się na północ, co jest jednym z powodów, dla których kolonie w tej zatoce mają znaczenie.

Akurey leży około piętnastu minut na zachód od Starego Portu, niska, płaska wyspa z bazaltu i darni zajmująca kilka hektarów. Lundey — nazwa oznacza po prostu Wyspę Maskonurów — znajduje się w podobnej odległości na północny wschód. Żadna z nich nie ma zabudowań, i o to chodzi: bez szczurów, bez kotów, bez lisów.

Maskonury gnieżdżą się w norach o głębokości około metra, wykopanych w miękkiej darni na szczytach wysp i klifów. Drapieżnik naziemny w ciągu jednego sezonu zamienia kolonię w spiżarnię, dlatego ptaki skupiają się na wyspach i stromych cyplach, i dlatego te dwie płaskie skały mieszczą dziesiątki tysięcy par, podczas gdy stały ląd dwa kilometry dalej nie ma ani jednej.

Obie wyspy są chronione i żaden operator nie wysadza na nich pasażerów. Łodzie krążą powoli w pewnej odległości od brzegu, a w spokojny poranek kapitan wyłącza silnik i dryfuje — wtedy rejs staje się naprawdę wyjątkowy: stada ptaków na wodzie wokół kadłuba i nieustanny ruch wlatujących i wylatujących z nor ptaków nad głową.

Innym ptakiem, którego zobaczysz, jest edredon, gnieżdżący się tu licznie, a latem także rybitwy — rybitwy popielate są agresywne, spektakularne i bardzo hałaśliwe, i warto je obserwować dla nich samych.