RIB czy duży statek na obserwację wielorybów w Reykjaviku?

Klasyczna łódź do obserwacji wielorybów w Reykjavíku to przebudowany lub specjalnie zbudowany stalowy statek zabierający od stu do dwustu pasażerów. Na pokładzie znajduje się ogrzewany salon z oknami, ekspres do kawy, toaleta oraz dwa lub trzy poziomy otwartego pokładu, w tym platforma widokowa nad sterówką.

Łódź płynie z prędkością około dziesięciu węzłów i operuje na wyznaczonym obszarze zatoki, co oznacza, że większą część rejsu spędza w bezruchu lub dryfując, w przeciwieństwie do łodzi RIB. To nie jest wada: duża łódź, która wypatrzy żerującego płetwala karłowatego, może pozostać przy nim przez dwadzieścia minut, podczas gdy wszyscy obserwują, a wysokość pokładu daje dłuższy widok na wodę niż z pontonu.

Salon to rzecz, którą ludzie wykorzystują niewłaściwie. Służy do ogrzania się na pięć minut, a nie do obserwacji — przez pokryte solą okno nigdy niczego nie wypatrzysz, a przewodnik jest na zewnątrz. Osoby, które najbardziej cieszą się z tych rejsów, spędzają trzy godziny na pokładzie w odpowiednim ubraniu i wchodzą do środka dwa razy.

Zarezerwuj dużą łódź, jeśli zabierasz dzieci lub starszych krewnych, jeśli chcesz mieć toaletę w zasięgu ręki, jeśli liczy się budżet lub jeśli po prostu chcesz móc usiąść w środku, gdy wiatr zacznie męczyć.

Sztywny ponton zabiera około dwunastu osób na pojedynczych siedzeniach, na których siadasz okrakiem, w pełnym kombinezonie wypornościowym zakładanym na własne ubranie. Komfortowo osiąga dwadzieścia węzłów i pokonuje około trzy razy większy obszar wody niż stalowa łódź w dwóch trzecich czasu.

Widok jest najważniejszy. Siedzisz metr nad powierzchnią, więc gdy płetwal karłowaty wynurzy się obok łodzi, jesteś na jego poziomie, a nie patrzysz z góry jak z okna na czwartym piętrze. Dla fotografii to przełom: żadnych barierek, żadnego szkła, żadnego tłumu ramion.

Kwestia choroby morskiej zaskakuje ludzi. Duża łódź na krótkiej fali Faxaflói kołysze się, powoli i wielokrotnie, co jest dokładnie tym ruchem, który powoduje mdłości. Łódź RIB jest lekka i wystarczająco szybka, by pokonać tę samą falę, cały czas przebywasz na zewnątrz w zimnym, świeżym powietrzu i patrzysz na horyzont, a nie na wnętrze kabiny. Większość osób, które boją się łodzi, lepiej znosi ponton.

To, z czego rezygnujesz, jest realne: brak toalety, brak schronienia, brak możliwości usiąścia w cieple przez dwie godziny, a większość operatorów ustala minimalny wiek. W lutym to poważna kompromis. W lipcu to ledwie kompromis.

Każdy pasażer RIB-a w tym porcie nosi pełny kombinezon wypornościowy: jednoczęściowy strój z wbudowaną wyporną pianką, wiatroszczelny i w dużej mierze wodoodporny, zakładany na własne ubranie przy nabrzeżu.

Pełni trzy funkcje. Chroni przed wiatrem, co przy dwudziestu węzłach w islandzkim powietrzu jest najważniejsze. Zatrzymuje większość rozprysków. A gdyby doszło do najgorszego, utrzymuje na wodzie i spowalnia utratę ciepła — dlatego załogi stanowczo wymagają porządnego zapięcia, a nie pozostawienia go w połowie otwartego, bo na pontonie jest ci ciepło.

Czego nie robi, to nie zakrywa głowy, dłoni ani twarzy. Na RIB-ie te części są wystawione na stały wiatr o prędkości dwudziestu węzłów i to tutaj cierpią ci, którzy ubrali się jak na spacer po mieście. Dopasowana czapka, która nie odleci, rękawiczki, w których można obsługiwać aparat, i coś na dolną część twarzy w chłodny dzień decydują o tym, czy dwie godziny będą przyjemnością, czy wytrzymywaniem.

Włożenie go zajmuje kilka minut i wygląda absurdalnie. Wszyscy wyglądają w nich tak samo, co jest dziwnie kameralne, i nikt nie wychodzi na nich dobrze na zdjęciach — to niewielka cena za ciepło przy dwudziestu węzłach.