Obserwacja wielorybów z portu w Reykjaviku: skąd odpływają łodzie i co znajduje się wokół nabrzeża

Stary Port to nie terminal. Nie ma tu tablicy odlotów ani jednego stanowiska odprawy: każdy operator ma własną budkę lub kiosk na nabrzeżu, a Twoja łódź zacumowana jest gdzieś wzdłuż tego samego odcinka wody. W lipcu na tym odcinku tłoczy się jednocześnie kilkaset osób.

Wynikają z tego dwie praktyczne rzeczy. Sprawdź nazwę operatora na vouchera, a nie nazwę łodzi — kilka firm obsługuje więcej niż jeden kadłub i podmienia je między rejsami. Oraz zarezerwuj pełne trzydzieści minut: sam spacer od budki do pontonu może zająć pięć minut, a kolejka po kombinezony tworzy się przed wejściem na pokład, a nie po nim.

Port wciąż jest czynnym portem roboczym. Łodzie rybackie tu cumują, działa wytwórnia lodu, a na pochylni zwykle coś się skrobie. To część uroku tego miejsca, ale oznacza też, że po nabrzeżu jeżdżą pojazdy — w trakcie spaceru trzymaj dzieci blisko siebie.

Kaffivagninn przy Grandagarður karmi rybaków od 1935 roku i jest najmniej turystycznym miejscem na śniadanie w promieniu kilometra od portu. Bæjarins Beztu, słynny stoisko z hot dogami, znajduje się pięć minut spacerem na wschód, w stronę starego miasta. Wzdłuż Grandagarður stoi rząd dawnych szop rybnych, w których obecnie mieszczą się piekarnia, lodziarnia i kilka restauracji.

Muzeum Morskie znajduje się na tym samym nabrzeżu i warto poświęcić mu godzinę, jeśli rejs zostanie odwołany: opowiada o przemyśle rybnym, który zbudował ten port, a do środka można wejść na pokład statku straży przybrzeżnej. Whales of Iceland, magazyn z naturalnej wielkości modelami wielorybów, znajduje się dziesięć minut dalej wzdłuż Grandagarður i jest najlepszym zamiennikiem na deszczową pogodę, jeśli Twoja wycieczka zostanie odwołana.

Na spacer z powrotem do miasta kieruj się na wschód wzdłuż nabrzeża, a dotrzesz do Harpy, szklanej sali koncertowej, oraz rzeźby Sun Voyager. Z łodzi widziałeś je już z wody dwadzieścia minut wcześniej, co jest drobną przyjemnością, na którą nikt nie planuje.

Stary Port został zbudowany w latach 1913–1917, a zanim powstał, Reykjavík nie miał żadnego portu — łodzie wiosłowano do brzegu, a ładunek wynoszono na plażę. Falochrony, które dziś osłaniają pontony, zbudowano ze skały wydobytej w Öskjuhlíð, przywiezionej koleją, która jest jedyną, jaką Islandia kiedykolwiek miała.

Przez większość XX wieku było to pracujące serce miasta: port śledziowy i dorszowy z wytwórniami lodu, szopami do solenia i pochylnią. Budynki wzdłuż Grandagarður, w których obecnie mieszczą się piekarnie i sklepy z designem, w żywej pamięci były przetwórniami rybnymi, a kilka nadal nimi jest.

Ta historia to powód, dla którego warto poświęcić portowi dwadzieścia minut przed rejsem. Muzeum Morskie mieści się w dawnej fabryce ryb na nabrzeżu. Statek straży przybrzeżnej Óðinn, który służył podczas wojen dorszowych, zacumowany jest tuż obok i można po nim spacerować. A flota rybacka wciąż tu jest, wyładowuje połowy wczesnym rankiem, podczas gdy łodzie turystyczne czekają.

To także wyjaśnia zapach, który w ciepły dzień jest realną sprawą, oraz fakt, że na nabrzeżu stoją wózki widłowe. To nie jest marina. To port, który akurat sprzedaje bilety.