RIB of grote boot voor walvisspotten in Reykjavik?

De klassieke Reykjavík-walvisboot is een omgebouwd of speciaal gebouwd stalen schip dat tussen de honderd en tweehonderd passagiers vervoert. Er is een verwarmde salon met ramen, een koffiezetapparaat, een toilet en twee of drie niveaus open dek, inclusief een uitkijkplatform boven de stuurhut.

Het vaart ongeveer tien knopen en bestrijkt een vast deel van de baai, wat betekent dat het meer tijd stilstaand en drijvend doorbrengt dan een RIB. Dat is geen zwakte: een grote boot die een foeragerende dwergvinvis heeft gevonden, kan er twintig minuten naast blijven terwijl iedereen kijkt, en de hoogte van het dek geeft je een langer zicht op het water dan vanaf een opblaasboot.

De salon is het ding dat mensen verkeerd gebruiken. Die is er om vijf minuten op te warmen, niet om vanuit te kijken — er wordt nooit iets gespot door een zoutbedekt raam, en de gids staat buiten. De mensen die deze tochten het meest waarderen, brengen de drie uur op dek door in de juiste kleding en gaan twee keer naar binnen.

Boek de grote boot als u kinderen of oudere familieleden meeneemt, als u een toilet binnen handbereik wilt, als het budget telt, of als u simpelweg binnen wilt kunnen zitten wanneer de wind vermoeiend wordt.

Een rigid inflatable boat vervoert ongeveer twaalf mensen in individuele zadels, met een volledig drijfpak over uw eigen kleding. Het vaart comfortabel twintig knopen en legt in twee derde van de tijd ruwweg drie keer zoveel water af als een stalen boot.

Het uitzicht is het punt. U zit een meter boven het wateroppervlak, dus wanneer een dwergvinvis naast de boot opduikt, zit u op gelijke hoogte in plaats van vanaf een vierde verdieping naar beneden te kijken. Voor fotografie is dit een wereld van verschil: geen reling, geen glas, geen massa schouders.

De zeeziektevraag is wat mensen verrast. Een grote boot in een korte Faxaflói-deining rolt, langzaam en herhaaldelijk, en dat is precies de beweging die mensen misselijk maakt. Een RIB is licht en snel genoeg om over dezelfde deining te varen, u zit de hele tijd buiten in koude frisse lucht en u kijkt naar de horizon in plaats van naar een cabine-interieur. De meeste mensen die tegen boten opzien, doen het beter op de opblaasboot.

Waar u afstand van doet is reëel: geen toilet, geen beschutting, twee uur lang nergens warm kunnen zitten, en de meeste aanbieders hanteren een minimumleeftijd. In februari is dat een serieuze afweging. In juli is het nauwelijks een afweging.

Elke RIB-passagier in deze haven draagt een volledige drijfoverall: een overall met ingebouwd drijvend schuim, winddicht en grotendeels waterdicht, die je aan de kade over je eigen kleding aantrekt.

Hij doet drie dingen. Hij houdt de wind tegen, wat bij twintig knopen in IJslandse lucht het belangrijkste is. Hij houdt het meeste spatwater buiten. En als het ergste gebeurt, houdt hij je drijvend en vertraagt hij warmteverlies — daarom staan crews erop dat je hem goed dichtritst in plaats van half open te laten omdat je het warm hebt op de ponton.

Wat hij niet bedekt, zijn je hoofd, je handen of je gezicht. Op een RIB zijn die blootgesteld aan een constante wind van twintig knopen, en hier krijgen mensen die zich gekleed hebben voor een wandeling door de stad het moeilijk. Een goed passende muts die niet afwaait, handschoenen waarmee je nog kunt fotograferen en iets over je ondergezicht op een koude dag maken het verschil tussen twee uur plezier en twee uur doorstaan.

Het aantrekken duurt een paar minuten en voelt belachelijk. Iedereen ziet er hetzelfde uit, wat vreemd genoeg verbindend werkt, en niemand staat er goed op — een kleine prijs voor warmte bij twintig knopen.