Wat te dragen bij walvisspotten in IJsland: de overalls bedekken minder dan je denkt

Basislaag. Thermisch of merino, geen katoen. Dit is de laag waar mensen de fout in gaan: een katoenen t-shirt absorbeert het zweet van de wandeling naar de haven en koelt je daarna drie uur lang af.

Middenlaag. Een fleece of een wollen trui. De overals zijn winddicht maar niet bijzonder dik; de isolatie moet van wat eronder zit komen.

Muts. Het allerbelangrijkste item dat je meeneemt. Goed aansluitend, bedekt de oren en niet zo los dat hij bij een windvlaag wegvliegt. Een capuchon is geen vervanging: die flappert, belemmert je perifere zicht en je hoort de gids niet.

Handschoenen. Het tweede belangrijkste item en het item dat mensen vergeten. Blote handen aan een koude reling gedurende drie uur is wat mensen precies op het moment dat een walvis bovenkomt naar de salon stuurt. Dunne voeringhandschoenen laten je camera bedienen; neem ook een warmer paar mee.

Schoenen. Dicht, plat en bij voorkeur waterdicht. Dekken zijn nat, opspattend water bereikt het onderdek en open schoenen zijn een ongeluk dat op een deining wacht.

De wind is de temperatuur. De IJslandse luchttemperatuur is milder dan de meeste bezoekers verwachten — de Golfstroom houdt Reykjavík in januari rond het vriespunt in plaats van er ver onder. Wat het dek koud maakt is windchill, en een boot die tien knopen vaart creëert zijn eigen wind bovenop wat de baai doet. Winddichtheid verslaat volume.

Opspattend water is zout. Op een RIB en op het onderdek van een grote boot bereikt opspattend water je. Het is zout water, dus het verdampt niet schoon — houd camera's in een zak tussen waarnemingen door en veeg lenzen schoon met een goede doek in plaats van een mouw.

Het licht is tegelijk zwak en fel. In de winter staat de zon de hele vaart net boven de horizon, en in de zomer gaat hij nauwelijks onder. Hoe dan ook kijk je urenlang naar schittering op het water. Een zonnebril is hier uitrusting, geen modebeslissing.

Faxaflói is ondiep. Ondiep water zorgt voor korte, steile, snelle deining in plaats van de lange oceaandeining die mensen van veerboten kennen, en die frequentie is precies degen die het binnenoor van streek maakt.

Drie dingen helpen, in deze volgorde. Neem iets in op de kade, een half uur voor vertrek — tabletten doen weinig meer als u zich al misselijk voelt. Blijf buiten, kijk naar de horizon: de warme salon met de dieselgeur en de schommelende raamkozijnen is de slechtste plek aan boord. En ga midscheeps staan in plaats van voorin, waar de verticale beweging het grootst is.

De contra-intuïtieve oplossing is de boot zelf. Een starre opblaasboot vaart over dezelfde deining heen in plaats van erdoorheen te rollen, u zit de hele tijd in koude, frisse lucht en u kijkt vooruit naar een vaste horizon. Mensen die bang zijn voor boten doen het vaak beter op een RIB dan op een grote stalen romp, en elke operator hier zal u hetzelfde vertellen.

Als u weet dat u gevoelig bent, boek dan 's zomers een ochtendvaart: de baai is het kalmst vóór de middagwind, en een kalme Faxaflói is echt vlak.