Zeevissen vanuit Reykjavik: handlijnen in de baai en je vangst vers gegrild aan dek

De boot vaart twintig tot dertig minuten de Faxaflói in, naar een plek die de schipper kiest op basis van de dieptemeter en ervaring — meestal een zandbank of een richel waar de vissen zich ophouden. De motor gaat uit en de lijnen gaan naar beneden.

Dit is geen vliegvissen. Je krijgt een hengel of een handlijn met meerdere haken en een zwaar gewicht, je laat het naar de bodem zakken, draait een paar slagen op en rukt er langzaam aan. Als er iets bijt, merk je dat meteen: kabeljauw hapt hard en trekt recht naar beneden. De bemanning haakt de vissen los, meet en sorteert ze, en dat doen ze drie uur lang onafgebroken, omdat op elk moment de helft van de boot hulp nodig heeft.

Ergens in het laatste uur komt de grill tevoorschijn. Jouw vis wordt aan dek gefileerd, direct klaargemaakt en met brood rondgedeeld. Dit is het meest geprezen onderdeel van de trip in de recensies, en het is de moeite waard om er hongerig naar te zijn — twee uur koude zeelucht zorgt daar toch wel voor.

Wat er met de rest van de vangst gebeurt, hangt af van de operator; meestal houdt de boot wat niet wordt gegeten. Als je ergens verblijft met een keuken, vraag het dan vóór je vertrekt — sommige bemanningen pakken een filet voor je in.

De baai is ondiep — meestal minder dan honderd meter — met een gemengde bodem van zand, grind en rotsen, en er wordt al eeuwen commercieel gevist. Waar u uw lijn uitwerpt, is dezelfde grond waarop de vloot van Reykjavík werkt.

Kabeljauw is de vis waarop iedereen hoopt en die de IJslandse visserij definieert. Hij bijt hard, trekt recht naar beneden en komt met gewicht omhoog. Schelvis is kleiner, lichter aan de lijn en, zoals de meeste IJslanders u zullen vertellen, beter om te eten. Pollak (ufsi) zwemt in scholen en kan drie tegelijk opleveren aan een lijn met meerdere haken. Makreel verschijnt in de late zomer en is snel, vettig en leuk.

De schipper kiest de visgrond op de dag zelf, op basis van de echolood en zijn geheugen, en die keuze verandert met getij en seizoen. Er is geen werptechniek en geen vaardigheidsdrempel: de techniek is neerlaten tot op de bodem, twee slagen ophalen en zachtjes rukken, en de bemanning laat het u in dertig seconden zien.

De IJslandse visserij wordt beheerd met quota en de visstanden in deze baai zijn gezond, mede daarom bestaat zo’n trip eigenlijk. De vangst die niet aan boord wordt gegeten, gaat terug naar de operator in plaats van dat er iets wordt verspild.