Walvissen spotten vanuit de haven van Reykjavik: waar de boten vertrekken en wat er rond de kade te vinden is

De Old Harbour is geen terminal. Er is geen vertrekbord en geen centrale incheckbalie: elke aanbieder heeft een eigen hokje of kiosk aan de kade, en uw boot ligt ergens langs hetzelfde stuk water aangemeerd. In juli is dat stuk druk met enkele honderden mensen tegelijk.

Twee praktische zaken volgen hieruit. Controleer de naam van de aanbieder op uw voucher, niet de bootnaam — verschillende bedrijven varen met meerdere schepen en wisselen ze tussen afvaarten. En reken op de volledige dertig minuten: de wandeling van het hokje naar de steiger kan alleen al vijf minuten duren, en de rij voor overalls vormt zich vóór het boarden, niet erna.

De haven is nog steeds een werkende haven. Vissersboten lossen hier, de ijsfabriek draait, en op de helling wordt meestal wel iets gekrabt. Dat hoort bij de charme van de plek en betekent ook dat er voertuigen op de kade staan — houd kinderen dichtbij tijdens de wandeling naar buiten.

Kaffivagninn, aan Grandagarður, voedt vissers al sinds 1935 en is het minst toeristische ontbijt binnen een kilometer van de haven. Bæjarins Beztu, de beroemde hotdogkraam, ligt vijf minuten lopen naar het oosten, richting de oude stad. Langs Grandagarður staat een rij voormalige visloodsen die nu een bakkerij, een ijssalon en verschillende restaurants herbergen.

Het Maritiem Museum ligt aan dezelfde kade en is een uur waard als een vaart wordt geannuleerd: het vertelt het verhaal van de visserij die deze haven heeft gebouwd, en er is een kustwachtvaartuig om doorheen te lopen. Whales of Iceland, een loods met levensgrote walvismodellen, ligt tien minuten verder langs Grandagarður en is het beste alternatief bij slecht weer als uw tocht wordt afgelast.

Voor de wandeling terug naar de stad loopt u verder oostwaarts langs de waterkant en bereikt u Harpa, de glazen concertzaal, en het Sun Voyager-beeld. Vanaf de boot heeft u beide twintig minuten eerder vanaf het water gezien, een klein plezier waar niemand van tevoren rekening mee houdt.

De Oude Haven werd gebouwd tussen 1913 en 1917, en daarvoor had Reykjavík helemaal geen haven — boten werden aan wal geroeid en vracht werd over het strand gedragen. De golfbrekers die de pontons vandaag beschutten, werden gebouwd met gesteente dat bij Öskjuhlíð werd gewonnen en per spoor werd aangevoerd — de enige spoorlijn die IJsland ooit heeft gehad.

Gedurende het grootste deel van de twintigste eeuw was dit het werkende hart van de stad: een haring- en kabeljauwhaven met ijsfabrieken, zoutloodsen en een helling. De gebouwen langs Grandagarður waar nu bakkers en designwinkels zitten, waren binnen mensenheugenis visverwerkingsloodsen, en sommige zijn dat nog steeds.

Die geschiedenis is de reden dat de haven twintig minuten waard is vóór je vertrek. Het Maritiem Museum is gevestigd in een voormalige visfabriek aan de kade. Het kustwachtschip Óðinn, dat dienstdeed tijdens de Kabeljauwoorlogen, ligt erlangs afgemeerd en is te bezichtigen. En de vissersvloot is er nog steeds, die vroeg in de ochtend lost terwijl de toerboten wachten.

Het verklaart ook de geur, die op een warme dag echt merkbaar is, en het feit dat er vorkheftrucks op de kade staan. Dit is geen jachthaven. Het is een haven die toevallig ook kaartjes verkoopt.